Afgelopen zondag besteedden we op allerlei manieren aandacht aan de historische zege een week eerder. De teksten ‘We did it! 0-1!’, ‘Leroy –de verlosser- George bedankt!’ en ’22-01-2012, a day to remember’ sierden de Gofferttribune. We besteedden bovendien aandacht aan de 500ste wedstrijd van Babos van een week eerder. Met de tekst ‘I love it when a plan comes together..’ trokken we een parallel naar Hannibal van de A-team. Babos beelden we daarbij af als de sigarenrokende leider van ons A-team.

Dit weekend werd door het landelijke initiatief ‘Tegen het moderne voetbal’ tevens aangegrepen om de vreemde gang van zaken omtrent schuldigheid in dit land ter discussie te stellen. In Nederland ben je onschuldig totdat het tegendeel is bewezen, tenzij je voetbalsupporter bent. Dan ben je namelijk schuldig totdat het tegendeel is bewezen. Met een aantal doeken hebben dit getracht uit te beelden.

Zo, we zijn weer op aarde. Althans, een beetje dan. Jezus, wat een weekend. De laatste jaren hebben we met onder andere Waalwijk, Krakow, Hamburg, Boekarest, Moskou, Udinese en een aantal derby’s toch best wat toppertjes gehad, de wedstrijd van zondag past wat ons betreft zeker in dat rijtje. Intense vreugde, extase, woorden schieten eigenlijk gewoon tekort.

Zaterdagochtend grepen wij de laatste training voor de derby aan om nog maar eens te benadrukken wat er voor ons op het spel stond. De tekst ‘Vorige keer hadden we ze bij de strot, morgen maken we ze helemaal kapot!’ en wat vuurwerk onderstreepten dat.

Op de wedstrijddag pakten we uit met een groot doek over de koppen. Op dat doek beeldden we een immense Hulk af die zijn spieren opzet en daardoor uit zijn NEC-shirt knalt. De lijfsspreuk van de Hulk (‘You’re making me angry… You wouldn’t like me when I’m angry…’) maakte deze actie compleet. Bijzonder goede foto’s zijn op dit moment helaas nog niet gespot. Mocht jij ons hiermee kunnen helpen, mail ons dan!

En zo dromen we nog maar eens weg met het gevoel dat we na zondag maar niet kwijt kunnen raken. Het doelpunt van George, de explosie van het uitvak, het laatste fluitsignaal en de extase op het veld en de tribune, de sigaar van Gabor en Bram in de rol van Eus… WE LOVE YOU NEC!